ADSite

बिहान ६ बजेतिर उठ्यौं । छिटो छिटो पोखरा पुगेर घम्नु थियो हामीलाई । छिटो गर्दागर्दै पनि लजबाट निस्कदा ७ बजिसकेको थियो । पोखरा जाने बस लाग्ने ठाउँ आधा घण्टा तल थियो रे! अघिल्लो दिन हेर्न नपाएको घान्द्रुक हर्दै ओरालो झर्यौं । हर्नै पर्ने ठाउँ त मैले खासै देखिनँ तर त्यहाँका घरहरुको बनोट, सरसफाई र खेतबारीका कान्ला कुन्ली साह्रै सुन्दर थिए

लजमा खाना खाइसकेपछि हाम्रो फर्किने यात्रा सुरुभयो । हाम्रो योजना अनुसार त्यस दिन हामीलाई घान्द्रुकसम्म पुग्नु थियो । पहिले एकछिन त्यहिँ उकालो चढ्नु पर्ने रहेछ । हिउँको समुद्र थियो त्यहाँ । मान्छे खासै नहिँड्ने भएकाले हिँऊ पनि सफा थियो । माछापुच्छ्रे र निलगिरी अझै राम्ररी देखिन थालेका थिए । डाँडाको टुप्पामा पुग्नु अघि नै हाम्रो भेट फेरी ती चिनिंया पर्यटकहरुसँग

मोबाइलमा दुई-तीन जानाको आलार्म बज्न थालेपछि मन नलागि नलागि उठ्नु पर्यो । नित्य कर्म सकाएपछि चार पाँच पत्र लुगा खापेर पुनहिल डाँडो जान लजबाट निस्कियौं । साह्रै चिसो थियो बाहिर । हिँड्दै जाँदा ओरालो सुरु भयो । पुनहिन डाँडोलाई एक घण्टा जति उकालो चढ्नु पर्थ्यो रे! पाण्डेले फेरी जिपिएसको प्रयोग गर्यो । हामी गलत बाटो आइसकेछौं । फेरी पछि फर्किएर

चालकदलले हामीलाई बीच बाटोमा झारीदियो । एकछिन त अलमल्ल पर्यौं, बाटो नदेखेर । धन्न हामी २१औं शताब्दिमा छौं । पाण्डेले जिपिएस बाट बाटो पत्ता लगायो । अँध्यारोमा टर्च बाल्दै बढ्यो अघि हाम्रो टोलि । घरहरु बाक्लै थिए तर पनि मान्छेको कुनै अबसेस थिएन । मात्र कुकुरहरुले भुकेर त्यो सन्नाटा भङ्ग गर्दै थिए । यसरीनै १५-२० मिनेट हिँडे पछि दुई जाना